Nie walczymy z państwem. Stoimy po stronie człowieka.

Historia kobiety, która postanowiła zamienić strach w siłę

Nie każda historia zaczyna się od marzenia. Niektóre zaczynają się w chwili, kiedy człowiekowi zaczyna rozpadać się świat, który budował przez całe życie. Historia Magdaleny Jankowskiej jest właśnie jedną z nich.

Przez ponad 25 lat była związana z przedsiębiorczością. Zarządzała spółkami, rozwijała działalność przemysłową, podejmowała ryzyko i ponosiła odpowiedzialność za ludzi, których zatrudniały jej przedsiębiorstwa. Lotnictwo, motoryzacja, przemysł zbrojeniowy – to świat, w którym liczyły się precyzja, technologia, odpowiedzialność i dotrzymywanie zobowiązań. Świat, w którym sukces nie przychodził sam. Trzeba było na niego pracować.

Magdalena znała smak trudnych decyzji, nieprzespanych nocy i odpowiedzialności za przyszłość firmy. Wierzyła jednak, że ciężka praca, doświadczenie i przestrzeganie prawa pozwalają budować stabilną przyszłość. Nie przypuszczała, że pewnego dnia największym wyzwaniem nie będzie kolejny kontrakt, kryzys gospodarczy czy konkurencja. Największym wyzwaniem okaże się walka o prawa, które dotąd uważała za oczywiste.

Kiedy świat zaczyna się zmieniać

W życiu jej przedsiębiorstw pojawiły się postępowania podatkowe, administracyjne i egzekucyjne. Kolejne decyzje, pisma i terminy zaczęły wpływać nie tylko na działalność gospodarczą, lecz również na codzienność całej rodziny. To, co wcześniej było uporządkowanym światem produkcji, finansów i zarządzania, zaczęło ustępować miejsca niepewności. Za każdym urzędowym pismem kryły się konkretne konsekwencje. Za każdą decyzją – pytania o przyszłość.

Magdalena poznała strach, o którym przedsiębiorcy rzadko mówią publicznie. Strach o dorobek życia. O rodzinę. O pracowników. O dobre imię. Ale również ten najtrudniejszy – strach wynikający z poczucia, że pomimo doświadczenia, wiedzy i determinacji człowiek może nie mieć wpływu na wydarzenia, które decydują o jego przyszłości.

Nie wszystkie odpowiedzi przychodziły od razu. Nie wszystkie próby wyjaśnienia sytuacji przynosiły oczekiwane rezultaty. Były chwile zwątpienia, zmęczenia i bezsilności. Jednak właśnie wtedy zaczęła dojrzewać decyzja, która zmieniła kierunek jej życia.

Z przedsiębiorczości na studia prawnicze

Magdalena Jankowska jest absolwentką Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie, gdzie uzyskała tytuł magistra finansów i rachunkowości. Po ponad dwóch dekadach doświadczenia zawodowego zdecydowała się rozpocząć studia prawnicze w Akademii Leona Koźmińskiego. Nie była to decyzja podyktowana potrzebą zdobycia kolejnego dyplomu. Była to decyzja człowieka, który postanowił zrozumieć mechanizmy prawa, aby skuteczniej bronić swoich praw i pomagać innym.

Zaczęła poznawać zasady funkcjonowania państwa, odpowiedzialności organów publicznych, postępowań administracyjnych, prawa cywilnego i karnego. Coraz wyraźniej dostrzegała, że między znajomością przepisów a rzeczywistą możliwością korzystania z przysługujących praw potrafi istnieć ogromna różnica.

Zrozumiała też coś jeszcze. Nie każdy przedsiębiorca ma czas, wiedzę i siłę, aby samodzielnie zmierzyć się ze skomplikowanymi procedurami. Nie każdy potrafi odnaleźć się w języku decyzji, postanowień, odwołań i terminów procesowych. A za każdą taką sprawą stoi przecież człowiek.

Od osobistej walki do pomocy innym

Z czasem Magdalena zaczęła dostrzegać, że jej doświadczenia mogą mieć znaczenie wykraczające daleko poza sprawy własnych przedsiębiorstw. Wiedziała już, jak wygląda codzienność człowieka, który musi jednocześnie walczyć o firmę, bezpieczeństwo rodziny i własną godność. Wiedziała, ile odwagi wymaga odebranie kolejnego pisma. Ile emocji towarzyszy oczekiwaniu na decyzję. Jak trudno zachować spokój, kiedy przyszłość pozostaje niepewna.

I właśnie z tych doświadczeń narodziła się idea stworzenia miejsca, w którym przedsiębiorca nie będzie musiał przechodzić przez podobne sytuacje samotnie. Tak powstała Fundacja Feniks – Forteca Przedsiębiorców.

Nie jako wyraz sprzeciwu wobec państwa jako takiego. Nie jako miejsce odwetu. Ale jako inicjatywa oparta na przekonaniu, że państwo prawa powinno chronić obywatela, a przedsiębiorca zasługuje na sprawiedliwe traktowanie, szacunek i możliwość skutecznego dochodzenia swoich praw.

Dlaczego Feniks?

Feniks jest symbolem odrodzenia. Powstawania po trudnych doświadczeniach. Odzyskiwania siły wtedy, gdy wydaje się, że wszystko zostało już stracone.

Dla Magdaleny ten symbol ma szczególne znaczenie. Nie oznacza bowiem człowieka, który nigdy nie upada. Oznacza człowieka, który pomimo strachu, zmęczenia i przeciwności postanawia ponownie stanąć na nogi.

Forteca natomiast nie ma być miejscem odgradzającym ludzi od świata. Ma być przestrzenią bezpieczeństwa, współpracy i wzajemnego zaufania. Miejscem, w którym najpierw słucha się człowieka, następnie analizuje fakty i dokumenty, a dopiero później poszukuje możliwych rozwiązań.

Magdalena wierzy, że pomoc nie powinna zaczynać się od obietnic niemożliwego. Powinna zaczynać się od szacunku, odpowiedzialności i uważnego wysłuchania drugiego człowieka.

Kobieta, która nie przestała patrzeć w przyszłość

Pomimo trudnych doświadczeń Magdalena nie pozwoliła, aby jej życie zostało zdefiniowane wyłącznie przez postępowania, konflikty i problemy. Pozostała osobą ciekawą świata, zainteresowaną lotnictwem cywilnym, prawem karnym, nauką i tajemnicami wszechświata. Wciąż wierzy w ludzi, nowe pomysły i przyszłość, którą można budować nawet po najtrudniejszych wydarzeniach.

Nie chce, aby przedsiębiorcy żyli wyłącznie przeszłością i tym, co ich spotkało. Chce, aby odzyskiwali odwagę do planowania, tworzenia i cieszenia się życiem.

Bo przedsiębiorca to nie tylko właściciel firmy, podatnik czy strona postępowania. To przede wszystkim człowiek. Człowiek, który ma prawo do spokoju, rodziny, marzeń i zwyczajnej radości.

Historia, która dopiero się zaczyna

Dziś Magdalena Jankowska łączy doświadczenie przedsiębiorcy, wiedzę finansową i rozwijające się wykształcenie prawnicze z działalnością społeczną. Wokół idei Feniksa gromadzi ludzi, którzy chcą dzielić się doświadczeniem, wiedzą i zaangażowaniem.

Jej osobista historia nie jest jeszcze zamkniętym rozdziałem. Wiele spraw nadal wymaga wyjaśnienia, a droga do ostatecznych rozstrzygnięć może być długa. Jednak jedno już się zmieniło. Zamiast pozwolić, aby trudne doświadczenia odebrały jej wiarę w przyszłość, postanowiła wykorzystać je do stworzenia czegoś, co może pomóc innym.

Przez ponad 25 lat budowała przedsiębiorstwa. Dziś buduje Fortecę, w której najważniejszy nie jest majątek, wielkość firmy ani liczba zatrudnionych pracowników. Najważniejszy jest człowiek.

Bo czasem największym zwycięstwem nie jest wygrana sprawa. Jest nim chwila, w której ktoś, kto jeszcze wczoraj bał się przyszłości, zaczyna ponownie w nią wierzyć. I właśnie dlatego powstał Feniks.

„Silne państwo nie boi się kontroli. Silny przedsiębiorca nie powinien pozostawać sam.”

Człowiek, którego historia trafiła na wielki ekran. Dziś pomaga budować Fortecę dla innych przedsiębiorców.

Są historie, których nikt nie chciałby przeżyć. Są też ludzie, którzy pomimo najtrudniejszych doświadczeń nie pozwalają, aby odebrano im głos. Paweł Rey należy do tych, którzy wiedzą, jak wiele może zmienić jeden poranek.

Przedsiębiorca związany z polskim biznesem od czasów transformacji gospodarczej, współtwórca przedsięwzięć rozwijanych w realiach rodzącej się gospodarki rynkowej. Zna wartość pracy, ryzyka i odpowiedzialności. Wie, jak buduje się przedsiębiorstwa, jak podejmuje trudne decyzje i jak wiele wysiłku wymaga stworzenie czegoś trwałego. Wierzył w możliwości, jakie daje wolność gospodarcza.

Nie przypuszczał jednak, że pewnego dnia przyjdzie mu walczyć o coś znacznie bardziej podstawowego. O własną godność, dobre imię i prawo do obrony swoich racji.

Poranek, który zmienił wszystko

25 września 2003 roku. Dzień, który na zawsze zapisał się w historii Pawła Reya. Tego ranka został zatrzymany w związku z postępowaniami dotyczącymi działalności gospodarczej. Człowiek przyzwyczajony do podejmowania decyzji, zarządzania firmami i odpowiedzialności za innych nagle znalazł się w rzeczywistości, w której o jego codzienności decydowali inni.

Spędził w areszcie blisko dziewięć miesięcy. Dziewięć miesięcy oddalenia od rodziny, pracy i świata, który znał. W tym czasie jego działalność gospodarcza znalazła się w głębokim kryzysie.

Ale konsekwencje tych wydarzeń nie skończyły się wraz z opuszczeniem aresztu. Pozostały wieloletnie postępowania, spory o odpowiedzialność i próby dochodzenia swoich praw. Pozostały również pytania o granice ingerencji państwa w działalność gospodarczą i o to, kto ponosi odpowiedzialność za skutki decyzji podejmowanych wobec przedsiębiorców.

Historia, którą poznała cała Polska

W 2013 roku na ekrany kin wszedł film „Układ zamknięty” w reżyserii Ryszarda Bugajskiego. Obraz inspirowany rzeczywistymi wydarzeniami, między innymi doświadczeniami Pawła Reya i innych krakowskich przedsiębiorców. Film opowiadał o mechanizmach władzy, zależności człowieka od instytucji i dramatycznych konsekwencjach postępowań prowadzonych wobec ludzi biznesu.

Dla widzów była to historia filmowa. Dla Pawła Reya – przypomnienie wydarzeń, których konsekwencje znał z własnego życia.

Kino potrafi zamknąć dramat w dwóch godzinach. Prawdziwe życie nie daje takiej możliwości. Nie kończy się wraz z napisami. Trzeba następnego dnia wstać, zmierzyć się z rzeczywistością i spróbować odzyskać to, czego nie sposób odbudować jednym wyrokiem, jednym dokumentem czy jednym przelewem.

Doświadczenie, którego nie da się nauczyć z podręczników

Paweł Rey przez lata publicznie opowiadał o swoich doświadczeniach. Zwracał uwagę na skutki długotrwałych postępowań, znaczenie odpowiedzialności instytucji oraz potrzebę rzeczywistej ochrony praw obywatelskich. Jego historia pokazuje, jak głęboko postępowania dotyczące przedsiębiorstwa mogą ingerować w życie człowieka.

Bo firma to nie tylko majątek, bilans i kontrakty. To również pracownicy, rodziny, relacje, zaufanie i lata pracy. A dobre imię, raz wystawione na próbę, nie zawsze daje się łatwo odbudować.

Paweł wie, że pomiędzy zapisanym w ustawie prawem do obrony a codziennym doświadczeniem człowieka uczestniczącego w postępowaniu może istnieć ogromna przepaść. Wie również, jak trudno przejść przez wieloletni spór bez utraty wiary w sens dalszego działania.

Paweł Rey w Fundacji Feniks – Forteca Przedsiębiorców

Paweł Rey jest członkiem Kapituły Fundacji Feniks – Forteca Przedsiębiorców, stanowiącej organ nadzoru Fundacji. To funkcja, która łączy odpowiedzialność za nadzór nad działalnością organizacji z troską o wartości, na których została zbudowana.

Jego obecność w Kapitule ma szczególne znaczenie. Nie jest bowiem wyłącznie obserwatorem problemów, z jakimi mierzą się przedsiębiorcy. Jest człowiekiem, który sam doświadczył, jak głęboko działania instytucji publicznych mogą wpłynąć na życie zawodowe i osobiste. Wnosi do Fundacji perspektywę przedsiębiorcy, znajomość realiów prowadzenia działalności gospodarczej oraz doświadczenie wieloletnich postępowań. Jego rolą jako członka Kapituły jest uczestnictwo w sprawowaniu nadzoru nad Fundacją, a jego osobiste doświadczenia stanowią ważny głos w rozmowie o kierunkach jej rozwoju i potrzebach przedsiębiorców.

Paweł Rey przypomina, że za każdą sprawą, każdym numerem postępowania i każdym dokumentem stoi człowiek. Człowiek, który może stracić znacznie więcej niż majątek. Może stracić poczucie bezpieczeństwa, zaufanie i wiarę w przyszłość.

Dlatego tak ważne jest, aby Fundacja nie ograniczała się do opisywania problemów, lecz dążyła do ich rzetelnego rozpoznawania, wspierania osób potrzebujących pomocy oraz upowszechniania standardów praworządności.

Dwie historie. Jedna misja.

Drogi Pawła Reya i Magdaleny Jankowskiej różnią się, ale łączy je doświadczenie prowadzenia przedsiębiorstw oraz konieczności mierzenia się z trudnymi postępowaniami. Magdalena, po ponad 25 latach działalności gospodarczej, rozpoczęła studia prawnicze i powołała Fundację Feniks. Paweł wniósł do tej inicjatywy własną historię, wieloletnie doświadczenie przedsiębiorcy oraz perspektywę człowieka, którego losy stały się częścią publicznej debaty o relacjach państwa z biznesem.

Oboje rozumieją, że kryzys przedsiębiorstwa rzadko kończy się na jego rachunku bankowym. Dotyka rodzin, pracowników, zdrowia, relacji i całego życia. Wierzą również, że odpowiedzią na trudne doświadczenia nie musi być rezygnacja ani odwet. Może nią być budowanie rozwiązań, które pomogą innym.

Feniks nie powstał przeciwko państwu. Powstał z przekonania, że silne państwo powinno potrafić chronić obywatela również przed błędami własnych instytucji.

Nie każda historia trafia na ekran

Paweł Rey wie, że nie każda historia przedsiębiorcy stanie się scenariuszem filmowym. Nie każda zostanie opisana w gazetach. Nie każdy człowiek będzie miał możliwość publicznego przedstawienia swoich racji.

Większość dramatów rozgrywa się w ciszy. W domach, w których rodziny zastanawiają się, jak przetrwać kolejny miesiąc. W firmach, w których przedsiębiorca musi podejmować decyzje, choć sam nie wie, co przyniesie jutro. W gabinetach, na sądowych korytarzach, przy biurkach zasypanych dokumentami.

To właśnie o tych ludziach warto pamiętać. O tych, których historii nikt jeszcze nie opowiedział.

Historia, która nie kończy się wraz z filmem

„Układ zamknięty” stał się ważnym głosem w dyskusji o relacjach obywatela z instytucjami państwa. Ale dla Pawła Reya jego znaczenie nie sprowadza się wyłącznie do kina.

Najważniejsze pytanie pozostaje aktualne: Co zrobić, aby ludzie, którzy znajdą się w podobnie trudnej sytuacji, nie musieli przechodzić przez nią samotnie?

Dziś jednym z wyrazów odpowiedzi na to pytanie jest jego zaangażowanie w Fundację Feniks. Jako członek Kapituły współtworzy jej instytucjonalne zaplecze nadzorcze, wnosząc doświadczenie, którego wartość trudno przecenić. Nie ma tu obietnicy, że każda sprawa zakończy się zwycięstwem. Jest natomiast przekonanie, że każda historia zasługuje na rzetelne potraktowanie, a każdy człowiek na szacunek.

Kiedyś historia Pawła Reya pomogła opowiedzieć film o przedsiębiorcach. Dziś jego doświadczenie może pomóc budować organizację, która wysłucha tych, których historii jeszcze nikt nie zna.

I być może właśnie na tym polega prawdziwy sens odrodzenia. Nie tylko odzyskać własny głos. Ale wykorzystać go również dla dobra innych.